سلام
قانون کاهش ساعات کار بانوان شاغل دارای شرایط خاص، نحوه توزیع ۳۶ ساعت کار در هفته را مشخص نکرده است. آنچه در قانون ملاک قرار گرفته، کاهش ساعات کار هفتگی از ۴۴ ساعت به ۳۶ ساعت است، نه لزوماً کاهش یک ساعت از هر روز کاری.
همچنین تبصره ۲ قانون مقرر کرده است که زمان شروع و خاتمه کار با توافق بانوی مشمول و مسئول مربوط یا کارفرما تعیین میشود. بنابراین، در صورتی که توافق بین طرفین حاصل شود، امکان دارد کاهش ساعت کار به شکلهای مختلفی اجرا شود؛ از جمله:
کاهش یک ساعت از ساعات کاری هر روز؛
کاهش ساعت کار در برخی روزهای هفته؛
یا کاهش تعداد روزهای حضور در محل کار، مشروط بر اینکه مجموع ساعات کار هفتگی ۳۶ ساعت باشد.
بنابراین، بانوی شاغل حق ندارد به صورت یکجانبه نحوه اجرای کاهش ساعات کار را تعیین کند و توافق کارفرما الزامی است. کاهش ساعت کار معادل یک ساعت در یک روز رایج و اصولی است.
کاهش ساعت کار الزامی است ولی اگر کاهش ساعت کار غیر از یک ساعت در یک روز باشد باید توافق کارفرما نیز کسب ش.د.
در نتیجه، درخواست کاهش تعداد روزهای کاری، مانند حضور از شنبه تا چهارشنبه به جای شنبه تا پنجشنبه، از نظر قانون امکانپذیر است؛ اما اجرای آن منوط به توافق میان بانوی شاغل و کارفرما یا مسئول مربوط خواهد بود.
سوال مشابه زیر را نیز مطالعه کنید:
آیا مادران دارای فرزند زیر 6 سال حق کاهش ساعت کاری دارند؟