در خصوص نحوه بهرهمندی کارگران شاغل در کارهای با طبیعت غیر مستمر از مزایای بیمه بیکاری
به منظور حسن اجرای مصوبه شماره ۱۵۲۶۰۶/ت ۵۵۵۹۷ ه مورخ ۱۳۹۸/۱۱/۱۲ هیئت محترم وزیران مبنی بر تعیین حداکثر مدت موقت برای کارهایی که طبیعت آنها جنبه غیر مستمر دارد و ارتباط این مصوبه با بند یک تفاهم نامه مشترک بیمه بیکاری به شماره ۱۱۸۷۳۹ مورخ ۱۳۸۴/۱۲/۰۱ و به منظور ایجاد وحدت رویه در بررسی درخواست کارگران شاغل در کارهای با طبیعت غیر مستمر جهت بهرهمندی از مزایای قانون بیمه بیکاری، این دستورالعمل به صورت مشترک توسط معاونت روابط کار و سازمان تامین اجتماعی تدوین و جهت اجرا به ادارات کل تعاون، کار و رفاه اجتماعی و ادارات کل تامین اجتماعی سراسر کشور ابلاغ میگردد.
الف) تعاریف و مفاهیم
ماده ۱: تعریف کارهای با طبیعت غیر مستمر
به استناد مصوبه شماره ۱۵۲۶۰۶/ت ۵۵۵۹۷ ه مورخ ۱۳۹۸/۱۱/۲۹ هیئت محترم وزیران، کارهایی که طبیعت آنها جنبه غیر مستمر دارد عبارتنداز:
– تمامی کارها در کارگاههایی که برای انجام ماموریتی خاص ایجاد شده و ماموریت آنها در تاریخ معینی به اتمام میرسد، نظیر کارگاههای سد سازی، راه سازی و ساخت کارخانه.
– تمامی کارها در کارگاههایی که فعالیت آنها مقید به زمان خاصی نیست و در طول زمان تداوم دارند ولی جزو فعالیتها و وظایف اصلی کارگاه نیستند، نظیر ساخت سوله، ساختمان یا خط تولید جدید.
ماده ۲: تعریف کارگران شاغل در کارهای با طبیعت غیر مستمر
کارگران شاغل در کارهای با طبیعت غیر مستمر کارگرانی هستند که صرفا جهت انجام کارهای موضوع ماده «۱» این دستورالعمل بکار گرفته میشوند.
ماده ۳: حداکثر مدت موقت برای کارهای با طبیعت غیر مستمر
حداکثر مدت موقت برای کارهایی که طبیعت آنها جنبه غیر مستمر دارد، طبق مصوبه فوقالذکر چهار سال تعیین شده است.
تبصره ۱: نحوه محاسبه حداکثر مدت موقت برای یک کار با طبیعت غیر مستمر عبارتست از سقف زمانی مجموع قراردادهای مدت موقت منعقد شده در راستای انجام آن کار با یک کارگر یا بیشتر.
تبصره ۲: تغییر کارفرما در طول انجام یک کار با طبیعت غیر مستمر، در محاسبه سقف زمانی موثر نمیباشد.
تبصره ۳: چنان چه فعالیت کارگاه به نحوی از انحاء به طور موقت متوقف گردد و یا کارفرما از جواز کسب و کار بهرهبرداری ننماید، مدت توقف فعالیت کارگاه از سقف زمانی موضوع این ماده معاف است.
ب) شرایط بهرهمندی از مزایای بیمه بیکاری برای کارگران شاغل در کارهای با طبیعت غیر مستمر
ماده ۴: در صورت بیکاری کارگران به دلیل اخراج از کار یا طبیعت غیر مستمر که بیش از ۴ سال در آن اشتغال به کار داشتهاند، کارگران موصوف به شرط استمرار پروژه، با اخذ رای مراجع حل اختلاف کار مبنی بر اخراج موجه و دارا بودن سایر شرایط و طبق مقررات بیمه بیکاری، مشمول برقراری مقرری بیمه بیکاری خواهند بود.
ماده ۵: در صورتی که حداکثر مدت موقت در یک کار با طبیعت غیر مستمر، ۴ سال و یا کمتر باشد، کارگران شاغل در آن کار، مشمول مفاد بخش آخر بند یک تفاهم نامه شماره ۱۱۸۷۳۹ مورخ ۱۳۸۴/۱۲/۰۱ خواهند بود.
این دستورالعمل در ۵ ماده و ۳ تبصره تدوین و جهت اجرا به ادارات کل تعاون، کار و رفاه اجتماعی و ادارات کل سازمان تامین اجتماعی در استانهای سایر کشور، ارسال میگردد. نظارت بر حسن اجرای این دستورالعمل بر عهده مدیران کل تعاون، کار و رفاه اجتماعی و مدیران کل سازمان تامین اجتماعی استانهای سراسر کشور میباشد.
